(Millosheviqi vërtet ka vdekur në Hagë, por hijet e tij e të paraardhësve të tij po vazhdojnë të na ndjekin pas! Në Serbi ai i ka lënë mjetet dhe metodat e tij, ndërsa në Kosovë fjalorin e tij! Derisa qeveritarët e liderët serbë po vazhdojnë t’i përdorin me mjeshtëri këto mjete dhe metoda dhe po vazhdojnë të krijojnë situata e realitete të reja të ngjizura me konflikte për të ardhmen, qeveritarët dhe liderët shqiptarët po i ”vringëllojnë” shpatat e tyre prej letre dhe po kontribuojnë në mbajtjen e këtyre konflikteve si të ngrira. Në të dyja rastet, qytetarët janë të vetmit që i vuajnë pasojat.)

     Thonë se historia përsëritet. Dhe kur ajo përsëritet, përsëritet në formë tragjikomike.
     Rasti tipik i kësaj përsëritjeje është edhe deklarata e parë dhe e vetme e Kuvendit të Kosovës për veriun e Kosovës. ”Rend kushtetues”, “Integritet dhe sovranitet shtetëror”, “Tërësi (territoriale) e shtetit tonë”, - janë këta margaritarë të nacionalizmit agresiv shtetëror, të pluhurosur e të zverdhur, të nxjerrë nga sirtari millosheviqian e të cilët po vazhdojnë të përdoren akoma në Ballkanin e trazuar. (Kujtojini shprehjet: “Ustavni poredak”, “Državni integritet i suverenitet”, “Celovitost naše države”). Këtë fjalor e përvetësoi edhe Kuvendi i Kosovës dhe e sanksionoi në Deklaratën për veriun të datës 3.3.2010. Në të kaluarën deklaratat e tilla nuk sollën asgjë të mirë në Ballkan, përveç luftërave e konflikteve të vazhdueshme. Në emër të këtij koncepti Serbia na mbante të pushtuar. Kjo është ana tragjike e përsëritjes së historisë në ditët tona. Kjo përsëritje e ka edhe anën komike të saj. Qeveritarët dhe liderët tanë, këta donkishotë të ditëve tona, të pajisur me fjalorin agresiv millosheviqian, nuk e kanë as dëshirën, as vullnetin, as mundësinë e as të drejtën ta zbatojnë atë që e thonë, prandaj, duke mbetur të veshur me pajisje luftarake dhe duke mos guxuar ta bëjnë asnjë hap në këtë drejtim, ata bëhen qesharakë dhe anakronikë në sy të publikut të gjerë.